2.7.09
Muere el Rey del Pop
No soy fan de Michael Jackson, no lloré con su muerte y no le hice un homenaje.
Aún así, cuando a la hora da la comida en la gallega el presentador dice "Morreu Michael Jakson" me quedé algo descolocada. No se por qué, pero yo lo veía como un tipo inmortal, no puede morir. Pero se quedó en eso, una simple sorpresa.
Sin embargo, cuando tres días después, veo que siguen con el tema de su muerte, su herencia y tooodos lo homenajes de fans de TODO el mundo que lloran como si se les hubiera muerto un hermano me pregunto ¿por qué?
Dispuesta a encontrar respuestas, entro en YouTube y busco resultados con su nombre y, de nuevo, aparecen vídeos fans de todo el mundo rindiéndole homenaje, resúmenes de TVE, videoclips, conciertos... Y me sigo preguntando lo mismo ¿por qué todos le dan tanta importancia?
Lo único que conozco de él es Thriller, y la verdad es que estuve enganchada la canción hace un tiempo, pero después vi el videoclip y sí, es una pasada, pero me quitó las ganas de seguir escuchando la canción, porque me recordaba vísceras, sangre y muertos.
La verdad es que estuve pensando en la posibilidad de que no muriera, después de todo, tenía un montón de jaleos (abuso de menores, drogas...) ¿no cabe la posibilidad de que fingiera su muerte y se retira a descansar en secreto? Cuenta con dinero suficiente para hacerlo, y después de todo, de este modo deja huella en la historia, cosa que toda estrella espera. No sé, a mi me pega con Jackson.
Cuando oía hablar de Michael Jackson lo primero que se me venía a la cabeza era el chalado que rechazó su color y se conviritió el blanco.
No voy a entrar en debate de cómo era como persona, eso da para dar y regalar; pero si me parece adecuado hablar de sus canciones, no conozco practicamente nada de él así que para no escribir sin fundamento, cuando escribo esto estoy escuchando "Billy Jean", bastante chula, y pienso que si todas son de por el estilo, se merece entrar en la lista de los Reyes del Pop.
Ahora está sonando "Black or Wite", curioso título ¿no? sobretodo por el color de su piel en este videoclip ¬¬
Sigo vagando por YouTube buscando más canciones y cada vez estoy más convencida: por muy mal que me cayera este tío o por muy chalado que estuviera, entiendo la reacción (aunque sigo pensando que exageradíiiiisima) de los fans. El tío sabía cantar, y ¡cómo se movía!
Os dejo un resumen de sus éxitos:
Acabo de encontrar esto: 12 fans se suicidan tras conocer la noticia de la muerte de Michael Jackson ¿En que piensa la gente cuando hace esto?
30.6.09
Outro cumple
29.6.09
Un verán por diante
22.6.09
Descanso, oh ansiado descanso
16.6.09
Here comes the sun
9.6.09
Detective Conan
28.5.09
Un ano de vida

24.5.09
5º Se trona... ¡non encendas a luz!
A min os tronos non me dan medo, sempre pensei que era unha maneira de queixarse da Terra, polo que contaminabamos.
O caso foi que eu tiña que marchar para clase de frauta, e estaba algo apurada, así que collín a roupa do armario (aínda estaba en pixama =p) e funme para o baño. Estaba todo moi escuro polas nubes, pero parecía que xa pasara a tormenta, así que me dixen "bue! unha bombilla xa a poderei encender" e fun eu toda ancha a encendela. Todo moi ben ata que nun intre no que estaba de espaldas á ventá vin o reflexo dun relámpado enooooorme, seguidamente oín "María!" e despois PAASHH adeus bombilla. Tiven sorte de que a lámpada era cuberta e non me caeu nada. Que medazo levei, cando saín do cuarto de baño, fun a xunto da miña irmá e díxenlle ó oido "me cargué la bombilla del baño de mamá y papá" e ela quedouse ca boca aberta, cando reacciónou dixo polo baixo "¡¡te está bien!!". Non me atrevín a dicirllo a miña avoa, por se se alteraba moito (vaia, por se me reñía)... e decidín esperar a que viñera miña nai para levarme a frauta: ese foi o peor momento.
Cando ela chegou a tormenta xa amainara e díxolle miña avoa: "non temos luz, estamos apañados, vaise perder a comida do conxelador" pero eu non lle prestei moita atención, solo me preocupei da parte do estamos sen luz. Pensei "estou morta" entroume o acongoje e empecei a pensar a mellor maneira de dicirlles que rebentara a bombilla, ó final solteino todo de sopetón cando estabamos subindo ó coche para ir a frauta "Mamá, me cargué la bombilla de tu baño, es que pensé que ya pasara la tormenta y como no se veía nada..." eu pensei que me ía reñer pero solo me dixo "anda que a quien se le ocurre...". Estiven toda a clase de frauta pensando "haber, a tele, os ordenadores e a calefacción están desconectados así que polo menos a estes non lles pudo pasar nada."
Por sorte, cando volvín a casa dixéronme que solo fora a bombilla ¡menos mal! De todas formas podería haber pasado algo así que xa sabedes... se trona ¡¡non encendades a luz!!
E falando de tronar, agora mesmo está empezando ¡¡voumeee!!
23.5.09
Biografía dun compañeiro de batallas I
Era un día de semana coma outro calquera. Sandra escribía a toda a velocidade que lle era posible no seu exame. Mirara o reloxo había pouco e quedárase de pedra: só faltaban dez minutos! O boli Bic ía deixando as marcas que lle ordenaba a súa man, pero non coa velocidade acostumada. Cada vez quedaba menos tinta, menos tinta… ata que non quedou ningunha.
—Morreu o boli!!—dixo en voz alta e con desesperación.
A profesora deixoulle axiña un Pilot negro de tinta líquida co que Sandra rematou o seu exame xusto a tempo.
Aquela mesma mañá, a uns vintecinco quilómetros de alí, a súa nai entraba na ferretería-papelería de Nemesio. Acabáranselle os bolígrafos da oficina e viña mercar algúns. Eu estaba nun paquete, oprimido entre os meus irmáns e ó lado duns parafusos. Non sei como se veu fixar en nós, pero o caso é que nos colleu sen tan sequera pararse a mirar as demais marcas e nos levou con ela.
Antes de que nos deramos conta, xa estabamos fóra do paquete. A metade dos meus irmáns quedou naquela aburrida oficina e a outra metade—na que eu me incluía— foi parar ó bolso da nai de Sandra.


