2.7.09

Muere el Rey del Pop

Si pones esto en el buscador de google, aparecen más de 609.000 resultados y el 99% de las entradas siguen con algo del estilo "Michael Jackson moría en su mansión de Neverland el...".
No soy fan de Michael Jackson, no lloré con su muerte y no le hice un homenaje.
Aún así, cuando a la hora da la comida en la gallega el presentador dice "Morreu Michael Jakson" me quedé algo descolocada. No se por qué, pero yo lo veía como un tipo inmortal, no puede morir. Pero se quedó en eso, una simple sorpresa.
Sin embargo, cuando tres días después, veo que siguen con el tema de su muerte, su herencia y tooodos lo homenajes de fans de TODO el mundo que lloran como si se les hubiera muerto un hermano me pregunto ¿por qué?
Dispuesta a encontrar respuestas, entro en YouTube y busco resultados con su nombre y, de nuevo, aparecen vídeos fans de todo el mundo rindiéndole homenaje, resúmenes de TVE, videoclips, conciertos... Y me sigo preguntando lo mismo ¿por qué todos le dan tanta importancia?
Lo único que conozco de él es Thriller, y la verdad es que estuve enganchada la canción hace un tiempo, pero después vi el videoclip y sí, es una pasada, pero me quitó las ganas de seguir escuchando la canción, porque me recordaba vísceras, sangre y muertos.

La verdad es que estuve pensando en la posibilidad de que no muriera, después de todo, tenía un montón de jaleos (abuso de menores, drogas...) ¿no cabe la posibilidad de que fingiera su muerte y se retira a descansar en secreto? Cuenta con dinero suficiente para hacerlo, y después de todo, de este modo deja huella en la historia, cosa que toda estrella espera. No sé, a mi me pega con Jackson.
Cuando oía hablar de Michael Jackson lo primero que se me venía a la cabeza era el chalado que rechazó su color y se conviritió el blanco.
No voy a entrar en debate de cómo era como persona, eso da para dar y regalar; pero si me parece adecuado hablar de sus canciones, no conozco practicamente nada de él así que para no escribir sin fundamento, cuando escribo esto estoy escuchando "Billy Jean", bastante chula, y pienso que si todas son de por el estilo, se merece entrar en la lista de los Reyes del Pop.
Ahora está sonando "Black or Wite", curioso título ¿no? sobretodo por el color de su piel en este videoclip ¬¬
Sigo vagando por YouTube buscando más canciones y cada vez estoy más convencida: por muy mal que me cayera este tío o por muy chalado que estuviera, entiendo la reacción (aunque sigo pensando que exageradíiiiisima) de los fans. El tío sabía cantar, y ¡cómo se movía!
Os dejo un resumen de sus éxitos:







Acabo de encontrar esto: 12 fans se suicidan tras conocer la noticia de la muerte de Michael Jackson ¿En que piensa la gente cuando hace esto?

30.6.09

Outro cumple

Pouco a pouco parece que todos imos entrando no mundo dos fifteen-year-old (hai que ver como cambia o conto cando se pon en inglés). Hoxe tócalle a Roberto, ese ser egocéntrico, tímido cando lle convén, interesado e amarrado. Non podo resaltar as súas cousas positivas, non porque non as teña, senón porque entre nós existe unha especie de pacto silencioso e nunca confesado que nos impide destacar as cousas boas (vale, o seu egocentrismo tamén inflúe. Se hoxe dixese algo bo del estaríamo recordando tooooda a vida).
En resumo:

Felicidades, Roberto!
Que sigas coa adicción ó msn, que nos deas a vara, que coides da túa cadela con nome de dúas corcheas unidas nun compás de 2/4 e colocadas no segundo espazo do pentagrama, que escoites a Lady GaGa, que te afeites... vamos, que sigas facendo iso que che gusta facer, pero que deixes de ser tan testán e corrixas aquilo que tés que corrixir.

29.6.09

Un verán por diante

Despois de nove meses de ocupacións permanentes chegamos ó principio de todo un trimestre sen obrigas, sen horarios e sen desexos de que chegue a fin de semana. Os primeiros días deste trimestre sempre se invirten en durmir todo o posible pero claro, todo cansa. Eu xa me cansei de durmir e xa me estou preguntando que demo vou facer en canto rematen as festas de San Xoán que, polo momento, ocupan o 70% do tempo que non paso coa cabeza na almofada. E claro, se me fago unha pregunta teño que darme tamén unha resposta, así que decidín facer unha lista de obxectivos de verán. Cando chegue o outono consultareina para ver cantos cumplín.

OBXECTIVOS DE VERÁN:

1. Non perder a noción do día da semana no que me atopo. En canto deixo o horario escolar deixo de levar a conta dos días. Este ano espero que non me pase.
2. Erguerme a unha hora prudente. Ás 11 estaría ben...
3. Escribir unha canción que sexa digna sucesora da miña primeira composición, o Mamut Patinador.
4. Codirixir unha curtametraxe (con María, claro).
5. Levar unha vida menos sedentaria.
6. Empezar a superar a vagancia á hora de escribir.
7. Iniciarme no mundo dos fogóns.
8. Serguir evolucionando no mundo da ironía e a retranca.

Así penso que está ben. Están ó meu alcance!

22.6.09

Descanso, oh ansiado descanso

Hola, buenas tardes!
Me encuentro muy muy ociosa, así que se me acaba de ocurrir un cambio para el blog, las entradas se van a escribir en gallego o en castellano, a gusto del escritor ¡que para algo tenemos la suerte de ser bilingües, leñe!
Fijaos si estoy o no ociosa, ¡que hasta me estoy pensado mirar un reproductor de música para el blog!
Hoy terminaron por fin las clases. Dios, Alá, Buda ¡¡gracias!! Mañana a las doce tenemos que ir a recoger las notas, la mayoría ya las conocemos, pero faltan un par que aún me tienen preocupada, aún así, supongo que me espera un verano de tranquilidad.
Es increible lo mal, mal, fatal, que lo pasé estas tres últimas semanas: dolor de espalda, cansancio físico y hasta psíquico, me ponía loca por cualquier cosa...
Lo pasé mal yo ¡¡pero también hice que lo pasaran mal a mi alrededor!!
Bueno, "ora xa foi" ya no hay que preocuparse hasta dentro de un año.
No se qué prefiero: la temporada de exámenes o esa época en la que tienes que ir al instituto a no hacer nada. No se qué me cansa más. Hace como cuatro días (lectivos) que no hago nada en clase ¡¡seis horas muertas!! Menudo palo.

Otra cosa que me tiene nerviosa es ELEGIR, desde hace un tiempo parece que siempre tienes que elegir todo: "elige optativas", "elige una camiseta", "elige un proyecto", "elige un BAC", "elige un futuro", "¿ti que elexiches, mates A ou B? Eu penso que che é mellor coller B", "elige", "elige", "¡ELIGE!"
¡¡Por dios, a veces me supera!! ¿Y si escojo tecnología, no me gusta y hubiera sido mejor que cogiera música? ¿y si esa camiseta después no me gusta? ¿y si ese proyecto no funciona? ¿y si ese BAC al final no es el que quiero? ¿y si no me gustan las mates, por qué voy a coger Matemáticas B? ¡¡¿¿Y SI AÚN NO SÉ QUE VOY A HACER EN EL FUTURO??!!
Vale, se que me gustan más las letras que las ciencias (con diferencia) y que me gustaría estudiar periodismo... pero del dicho al hecho hay un trecho.
El día 2 de julio tengo que ir a elegir optativas, y sigo preocupada con ese tema. Son cuatro optativas a escoger, tengo claras tres (o eso creo): Latín, Francés e Informática; pero aún no se si escoger Tecnología o Música. Por un lado, la tecnología me gusta y los proyectos que se hacen también; pero por otro, la música la tengo más asegurada y también me gusta...
Por si fuera poco en casa les gustaría que cogiera Biología porque es muy básica, por tener algo de cultura general y bla bla bla ¡¡pero es que la biología entre que no me gusta y que es todo chape...!!
En fin: que tengo la cabeza a todas horas buscando pros y contras... y seguro que cuando llegue el día aún no lo voy a saber y que cuando entregue el papel me voy a quedar tranquila, aunque solo sea por saber que lo hecho, hecho está.

Uff... ¡como me acabo de desahogar! Bue... ya os contaré en qué queda la cosa.
Otra cosa, la encuesta de la derecha queda anulada por escaseza de votos.
Y algo más: ¡ya tengo un nuevo pecado!

16.6.09

Here comes the sun

Se sigo a este ritmo calculo que dentro dun par de anos serei unha beatlemaníaca. Sempre me gustaron Beatles, desde que era unha anana e escoitei Let it be por primeira vez. Dun tempo para aquí veño notando que cada vez me gustan máis e que o meu Mp3, que antes só tiña deles clásicos como Hey Jude ou Yesterday, comeza a ter cancións xa non tan habituais do grupo máis coñecido da historia da música.
Xa que parece que por fin rematou o frío, déixovos con Here comes the sun.


9.6.09

Detective Conan

A catorce días exactos de rematar o curso, escápome un momentiño dos estudos (=s) para actualizar o blog.
Non son unha gran fan do manga, pero si que hai unhas cantas series de manga que me gustan, unha de las é o Detective Conan. Non vou dicir que o vía cando era moi cativa, menuda trola, víao fai dous anos polas tardes e o ano pasado antes de marchar para o instituto na galega ¡¡pero agora quitáronoooo!! 
Hoxe falando na clase saiu o tema (porque Sandra e Tania si que o poden ver, que teñen tdt ¬¬) e fai un cachiño pensei, "home, pois vamos mirar haber se agora si que hai algo en youtube" e polo que estou vendo, si que teñen algunhas cousas ¡ata en galego! A mágoa é que non teño tempo para velo >.<, engadoo a favoritos e haber se o venres teño tempo. Mentres, deixovos unha das cancións da serie e o primeiro capítulo (en español latino).

28.5.09

Un ano de vida

Parece mentira ¡¡un ano de ollos!! e parece que foi onte cando nos planteamos facelo...

Gustaríame poder contarvos un pouco como xurdiu a idea e con que fins... pero teño que estudiarrr, tal vez outro día.
Hoxe só agradecer a todos os que algunha vez deixaron algún comentario no blog nalgunha das 132 entradas que se fixeron no último ano ou simplemente se pasaron a botar unha ollada. ¡Graciñas!

Temos moitas cousas e cambios que contarvos, e polo de agora, pouco tempo, dentro de unhas tres semanas "volveremos á vida" e contarémosvos os cambios. Mentres tanto, seguiremos por aquí, aínda que non prometemos ningunha entrada, é fin de curso e toca estudar...


Agora soamente queda dicir ¡¡¡PARABÉNS OLLOS!! ¡¡FELIZ ANO DE VIDA!!!

24.5.09

5º Se trona... ¡non encendas a luz!

Onte pola tarde caeu en Sarria unha tormenta eléctrica monumental e soamente estabamos na casa miña irmá, miña avoa e eu.
A min os tronos non me dan medo, sempre pensei que era unha maneira de queixarse da Terra, polo que contaminabamos.
O caso foi que eu tiña que marchar para clase de frauta, e estaba algo apurada, así que collín a roupa do armario (aínda estaba en pixama =p) e funme para o baño. Estaba todo moi escuro polas nubes, pero parecía que xa pasara a tormenta, así que me dixen "bue! unha bombilla xa a poderei encender" e fun eu toda ancha a encendela. Todo moi ben ata que nun intre no que estaba de espaldas á ventá vin o reflexo dun relámpado enooooorme, seguidamente oín "María!" e despois PAASHH adeus bombilla. Tiven sorte de que a lámpada era cuberta e non me caeu nada. Que medazo levei, cando saín do cuarto de baño, fun a xunto da miña irmá e díxenlle ó oido "me cargué la bombilla del baño de mamá y papá" e ela quedouse ca boca aberta, cando reacciónou dixo polo baixo "¡¡te está bien!!". Non me atrevín a dicirllo a miña avoa, por se se alteraba moito (vaia, por se me reñía)... e decidín esperar a que viñera miña nai para levarme a frauta: ese foi o peor momento.
Cando ela chegou a tormenta xa amainara e díxolle miña avoa: "non temos luz, estamos apañados, vaise perder a comida do conxelador" pero eu non lle prestei moita atención, solo me preocupei da parte do estamos sen luz. Pensei "estou morta" entroume o acongoje e empecei a pensar a mellor maneira de dicirlles que rebentara a bombilla, ó final solteino todo de sopetón cando estabamos subindo ó coche para ir a frauta "Mamá, me cargué la bombilla de tu baño, es que pensé que ya pasara la tormenta y como no se veía nada..." eu pensei que me ía reñer pero solo me dixo "anda que a quien se le ocurre...". Estiven toda a clase de frauta pensando "haber, a tele, os ordenadores e a calefacción están desconectados así que polo menos a estes non lles pudo pasar nada."
Por sorte, cando volvín a casa dixéronme que solo fora a bombilla ¡menos mal! De todas formas podería haber pasado algo así que xa sabedes... se trona ¡¡non encendades a luz!!
E falando de tronar, agora mesmo está empezando ¡¡voumeee!!

23.5.09

Biografía dun compañeiro de batallas I

Era un día de semana coma outro calquera. Sandra escribía a toda a velocidade que lle era posible no seu exame. Mirara o reloxo había pouco e quedárase de pedra: só faltaban dez minutos! O boli Bic ía deixando as marcas que lle ordenaba a súa man, pero non coa velocidade acostumada. Cada vez quedaba menos tinta, menos tinta… ata que non quedou ningunha.

—Morreu o boli!!—dixo en voz alta e con desesperación.

A profesora deixoulle axiña un Pilot negro de tinta líquida co que Sandra rematou o seu exame xusto a tempo.

Aquela mesma mañá, a uns vintecinco quilómetros de alí, a súa nai entraba na ferretería-papelería de Nemesio. Acabáranselle os bolígrafos da oficina e viña mercar algúns. Eu estaba nun paquete, oprimido entre os meus irmáns e ó lado duns parafusos. Non sei como se veu fixar en nós, pero o caso é que nos colleu sen tan sequera pararse a mirar as demais marcas e nos levou con ela.

Antes de que nos deramos conta, xa estabamos fóra do paquete. A metade dos meus irmáns quedou naquela aburrida oficina e a outra metade—na que eu me incluía— foi parar ó bolso da nai de Sandra. 

20.5.09

Agur Meiga Mego, adeus C.d.H.

Hoxe escribo para comunicarvos una nova: deixamos de ser Meiga Mego e C.d.H.
O motivo principal? 
A comodidade.
Máis para os blogs onde deixamos comentarios que para nós, sobretodo os que nos coñecen persoalmente, porque se confunden entre as dúas (eso é horrible ¡¡confundirme a min con Sandra!!), aínda que para nós tamén é máis fácil así, aínda máis para min ¿sabedes o traballo que da escribir C.d.H.?? ¡É que hai que facer esto!: 

Tecla bloq Mayús, tecla C, tecla do punto, tecla do bloq Mayús, tecla d, tecla do punto, tecla bloq Mayús, tecla H, tecla do punto. Vamos, ¡un suplicio!

O certo é que me da peniña "asasinar" a Meiga Mego, case un ano con ese nick, e termínaselle collendo cariño.
Para os que non o sepan, aquí están os significados dos nicks:

Meiga Mego: o de Meiga non ten nada de especial, simplemente é una referencia á miña terra, e o de Mego é polas primeiras sílabas dos meus dous apelidos "Me-" (Melle) e "-go" (Goyanes).

C.d.H.: son as siglas de "Cousa De Horta". De pequenas para chincharnos modificábamos un pouco os nosos  nomes (o típico): de María, marioneta e de Sandra sandía, a sandía é unha fruta que se da nas hortas, polo tanto é unha cousa de horta, de ahí C.d.H.
Como  vedes non ten nada de especial, pero aínda así pareceume curioso contárvolo.

Antes de irme quero contarvos unha cousa: dentro de unha semaniña, o blog está de cumple ¡¡un aniño xa, guau...!! e temos pensados algúns cambios, aínda que non é seguro que se cheguen a realizar.  
Para servos fraca, tiña pensando facer algún xogo para celebralo, pero a falta de tempo impídemo, así que só vou poder facer unha das cousas que máis ilusión me facía:
Como sabedes, na columna da dereita hai unha lista de frases célebres que fomos recompilando ó longo deste ano, e gústaríame moito facer unha enquisa para ver cal é a que máis vos gusta. Dentro de 40 días (aproximadamente cando remantan as clases) quitarei a enquisa e veremos cal é a mellor frase. Sinto mágoa de non poder facer nada mellor... pero non teño tempo.
Hai moitas frases que se nos esqueceron colgar, e por eso non figuran, haber para o ano que ven!!
Á enquisa (supoño que xa a veríades)  está á dereita ¡¡espero os vosos vooootooos!!