Culture Villantre

Ooola, xentiña!

Tranquis todos, que chegamos enteiras de Andorra, pero... vamos dicir que estivemos "ocupadas".

Unha das cousas que ocupou o noso tempo foi este traballiño para francés: o programa de radio Culture Villante. Presentarémolo a un concurso e non aspiramos a gañar, pero aquí está o resultado dun dos meus primeiros traballos como "xornalista".

O contido é obra de Tania, Noelia, Sandra e miña. As correccións e o control do son á hora de gravar son do profe de francés, Miguel.

Despois de aproximadamente uns... 10 ¿? intentos, saiu algo mínimamente pasable e que, aínda que con imperfeccións, foi feito con moitas ganas e ilusión. Por iso me decidín a amosárvolo.

Para que vos fagades unha idea, a idea xira en torno a unha cidade inventada que ten a capacidade de flotar e moverse dun lado a outro: Villante, que é un xogo de palabras entre ville e volante. Dependendo da cidade sobre a que estén flotando, o programa farase no idioma que corresponda.

As noticias son inventadas. Este programa (primeiro e probablemente único) contén unha entrevista coa famosa cantante galega, Noelia Sangil; unha reportaxe sobre a exposición de fotos do polémico Marc Lorraine e outra sobre a Feira do Libro de Villante, que este ano xira en torno ó mundo de Jules Verne.

Cal é o resultado? Un programa de case nove minutiños cheo de cousas sen-sentido. Abúrreste? Pois dalle ó play!

Contra o estrés

Cada quen loita contra o estrés como pode. Eu fágoo a golpe de Mp4 (ou de Spotify). Non podería sobrevivir a semanas como a que teño por diante sen música.
Como curiosidade e para que o blog non entre en estado de coma, deixo unha mostra das cancións que me están acompañando e relaxando estes días:

El bosque - Nadadora

Bombay - El Guincho



Fire scape - Fanfarlo



Toda esa enerxía escura - Fanny + Alexander



La plage - Benjamin Biolay et Chiara Mastroianni

Homesick

A banda sonora perfecta para os días de morriña (homesick). No meu caso, para os días coma hoxe:

Homesick - Kings of Covenience

Mika

O sábado pasado Mika deu o seu único concerto en España no verán. O lugar escollido: Vigo.

Como regalo polos 16, leváronme a velo.

O concerto era as once da noite no auditorio de Castrelos, pero saímos da casa as nove (ou nove e media) da mañá para non pillar as horas altas do sol polo camiño. Logo de comer nun restaurante en Samil, fomos buscar algún sitio para deixar o coche cerca do auditorio. Despois, acercámonos ata o parque e fomos votar unha ollada. Serían aproximadamente as catro da tarde e xa había xente facendo cola, ademáis dos que xa foran coller sitio nas gradas (onde era gratis).

Aquí unha foto do auditorio as catro:

Aburridos de mirar como recollían pedras, fomos tomar algo e a dar un paseo polos arredores.

As sete, puxémonos á cola e de ao cabo dun tempo, cerca das portas empezouse a armar alboroto: ¡a nai de Mika estaba buscando algúns rapaces para que saíran a bailar con el! Eu levantei a man e nai miroume dudosa, pero despois dixo que non ca man (>.<).

Seguimos facendo cola ata as nove, cando abriron as portas e puidemos entrar e coller primeira fila :p.

Estábamos sacando fotos e intentando pasar o tempo cando unha amiga dixo "mira, mira, está aí a nai de Mika". E volvemos intentar chamar a súa atención saudando e levantando as man. Ela dixo "someone to Lollipop?" (ou algo polo estilo), e no instante en que eu tardei en asimilar o que dixera, a miña amiga (se se lle pode chamar assiii ¬¬...) pasou correndo polo meu lado e marchou con ela. Total, que quedei sen poder ir bailar...

As once e cinco pasadas comezou o concerto con "Relax, take it easy" e seguiu ata case a unha da mañá. Saltos, colorido, algunha anécdota curiosa, interpretación e moitos moitos berros coreando as cancións.

Velaquí o auditorio durante o concerto (as luceciñas que vedes espalladas pola foto son móbiles, durante a canción de Happy Ending) :

Mika falou (ou intentouno) en español durante todo o concerto, bravo por el, demostrou un directo magnífico e un carácter tolo e divertido. Aquí deixo os vídeos (gravados por min) dalgunhas das cancións:

O concerto empeza con "Relax, Take It Easy"

Despois tócalle o turno a Big Girl (You Are Beautiful)

En este canta Rain e Blame It On The Girls, no que tamén participa o público e inclúe un semi-streaptease

Happy Ending. Todo o público cas mans en alto e con móbiles en alto. Fermoso.

O final de Love Today e We Are Golden

Fixen cinco vídeos máis, clicade sobre o nome para velos:

Love Today (a primeira parte)

Grace Kelly

Kick-Ass

Blue Eyes (unha parte)

Lollipop, co que cerra o concerto, aínda que despois fai un bis de Relax, Take It Easy.

Tras máis de sete horas de pé, o único no que pensaba era no subidón que tiña, no que me doía a garganta e en que "guá... pero... ¡se pasou de verdade!".

16

Hai dezaséis anos, tal día coma hoxe á hora aproximada da publicación desta entrada, viña ao mundo o 50% do blog: María.

Hai xusto un ano, supoño que tamén a estas horas (en verán o meu cerebro funciona mellor pasada a medianoite), eu atopábame fronte ao ordenador dándolle os últimos retoques ao texto que ía utilizar para desexarlle un feliz decimoquinto aniversario. Se non nos tivesemos cargado as entradas anteriores ao Renacemento cando sucedeu a Revolución ocular, enlazaríavos con aquela extensa felicitación. Non pode ser, así que decidín pegala aquí:

Hoxe cúmprense quince anos dende o día no que María deixou claro que quería ser unha adiantada ó seu tempo tomando a decisión de vir ó mundo despois de só sete meses de xestación. Seguramente estaba cansa da súa monótona vida de feto —buceo, turismo uterino, alimentación umbilical e pouco máis—, así que pensou “Vou saír. Total, por dous mesiños de nada…” e botou fóra sen estar biolóxicamente preparada para facelo. Lamentablemente este adianto case lle custa a vida.

“Era nova e inconsciente.” afirma María cun brillo nostálxico nos ollos cando se lle pregunta pola decisión que estivo a piques de devolvela ó limbo. “Tiña présa por saír e non me parei a medir as posibles consecuencias. Cando só levas uns meses sendo pluricelular tés outro concepto do paso do tempo.” aclara.

Pero empezar no mundo con mal pé non lle impediu levar unha vida normal. Nestas liñas fago un repaso á súa vida en tres apartados dende o meu punto de vista, que é de todo menos obxectivo.

ONTE:

Ós tres anos comezou a ir á escola e, se ben non dominaba moito iso de “pintar sen saírse”, dende o primeiro día mostrou unha abraiante habilidade á hora de facer albóndegas de area. Claro que María non era só coñecida polas súas albóndegas: tamén estaban os vídeos deEl nuevo mundo de los gnomos, que levaba á clase a miúdo e que viamos todos sentados coma indios diante daquela tele que tiña un cu que metía medo.

Os dichosos gnomos causábannos unha gran impresión, así que rematamos criando o verme do ecoloxismo nos nosos cerebros. Seguramente foi isto —outra explicación non vexo— o que nos levou a María e a min a colaborar cóbado con cóbado salvando paxaros mortos, tratando de criar xoaniñas en botes de Lacasitos e impedindo que un desalmado chamado Chirstopher asasinase cun pau de Chupa Chups unha miñoca.

A ecoloxía uníanos, pero non todo eran flores entre nós. Nunha ocasión estabamos pintando un Bambi na clase. Eu quería facelo o mellor posible porque Bambi era un dos meus contos preferidos, así que movía a pintura despaciño e con coidado de non saírme. Volvinme cara o lado para ver que tal o estaba facendo María e comprobei con horror que, en lugar de pintar como había que pintar, ela estáballe facendo garabatos ó pobriño cervo. Eu collín e díxenlle “María, así non se pinta” e acto seguido mostreille como había que facer pintándolle no seu debuxo. Ela contestou cun berro seguido dun “Ahora te voy a pintar yo en el tuyo” e duns garabatos cargados de mala uva que chafaron o meu Bambi. Aínda non lle perdoei.

O tempo pasou e a Educación Infantil quedou atrás, con todo o bo e todo o malo. María seguiu centrada nas súas series de televisión favoritas e seguiu demostrando que ser cabezona ten unha parte mala e unha parte razoablemente boa. Anécdotas da época? Soubo que a súa vesícula non funcionaba e que terían que sacarlla —isto ten unha historia digna de ser contada, pero mellor que a relate a protagonista—, elixiu a frauta traveseira como instrumento, aprendeu a nadar e a montar en bici, decidiu que quería ser xornalista, fíxose fan de LOVG, cambiou de casa sen cambiar de domicilio, descubriu a literatura fantástica, etc, etc, etc.

HOXE:

Que que fai María hoxe por hoxe? Pois sofre algunhas febres contaxiadas por min, como o potterismo ou o recente papatopismo. Pasa as horas de mal humor poñendo a caldo persoas que non lle caen moi ben para logo semiarrepentirse, e as de euforia enchendo unha carpeta que ten no escritorio do seu ordenador baixo o título de “Proxectos”. Ten un amor platónico que, para a súa desgraza, non existe. Pasa parte do seu tempo lendo e criticando/alabando o que le, así como buceando pola rede na procura de cousas interesantes. E outra parte do tempo invírtea en debater con todo aquel que se preste.

MAÑÁ:

Todo parece indicar que o futuro de María pasa por baleirar esa carpeta titulada “Proxectos”. Alí dentro hai máis paxaros ca no Avifauna de Outeiro de Rei. Viaxes, vocación fixa, un documental por rodar, dominio do esquí… O tempo falará.

A min só me queda dicir: Felices 15 e que sigas enchendo e baleirando a túa carpeta! Espero poder botar unha man…

Perfectamente podería cambiar ese "15" por un "16" e santas pascuas, pero non podo facelo porque a) daríalles a razón a aqueles que din que son crutre, b) sucumbiría unha vez máis ao poder da miña propia vagancia.

Felices 16, María. Creo recordar que non hai moito dixeches que o día do cumple non ten máis importancia, douche a razón. Pero teño claro que é un día que se presta moito á reflexión sobre todo o que pasou e o que pasará, e sei case con certeza que hoxe non vas poder evitar darlle voltas á cabeza.

Por se as voltas te marean, déixoche unha canción que me anima a pensar en todo o bo que me pasou, coa esperanza de que che produza a ti as mesmas sensacións.

E por se a canción non é quen de frea-lo mareo, aquí quedan unhas palabras que, malia non ser nada do outro mundo, poderían funcionar:

Aumentan as candeas, o tempo segue correndo e o camiño comeza a bifurcarse. Dá medo, si, pero dun xeito ou doutro sempre somos capaces de pasalo ben e de aprender moito, conseguindo que cada ano que pasa a colección das cousas boas sexa máis completa.

Chocolate, fresa y nata...

Se vades ao apartado de "O blog" atoparedes unha explicación do por que empezamos Ollos dende cero. Un dos motivos é "porque os puntos de vista evolucionan".

Sen embargo, non todos. Fai algo máis dun ano (creo ata me atrevería a dicir que foi o 16 de xullo de 2009), nunha chamada online con Sandra, ela non paraba de tararear algo como "Oso panda, oso panda, dime por dónde andas, dime por dónde andas, por favoooor".

Ese día coñecín o grupo Papá Topo!. E non tardamos en adicarlles unha entrada no antigo Ollos no que vos amosabamos algunhas das súas cancións.

Daquela xa estaban en tratos con algunha discográfica, pero toda a súa música era feita por eles.

Un ano máis tarde, estes chavalines están en vías de facer un CD e con dous videoclips xa feitos, a cada cal máis orixinal (e digoo completamente en serio, son do mellorciño que vin).

E un ano máis tarde, sigo sen cambiar a miña opinión: molan.

Non podo evitar sentirme orgullosa deles (??).

Velaquí os dous videoclips:

O primeiro foi Oso panda. Chocante é dicir pouco.

E despois veu Lo que nos gusta del verano es poder tomar helado.

Despois de velo intentei aprender a coreografía do final... e non fun capaz...

¿Cal vos gusta máis?

Eu elixo Lo que nos gusta del verano espoder tomar helado!

Vagancia e Ataque Escampe

A vagancia perségueme e, lamentablemente, non sempre son máis rápida. Hoxe quería escribir unha entrada longa sobre calquera das cousas que manteñen ocupada a miña mente nestas noites de insomnio estival, pero veu ela e pilloume, e non houbo maneira.

"Hoxe non non escribo" pensei, mais a miña elefantada memoria advertiume que iso xa o pensara onte, antonte e o día anterior. Decidín escribir esta explicación para non sentirme tan vaga e, xa de paso, engandir unha recomendación musical:

Pra che falar de amor de Dobarro, por Ataque Escampe.

Máis Ataque Ecampe aquí e aquí. Botádelles unha orella, que nestes días de calor sentan de marabilla.